Miroslavljevo jevandjelje je najznacajniji cirilicni spomenik srpske i juznoslovenske, odnosno srpsko-slovenske pismenosti iz 12. veka., a u njemu su uporedo zastupljena dva pravopisa: zetsko-humski i raski.


Nastao je po narudzbini zahumskog kneza Miroslava, brata velikog raskog zupana Stefana Nemanje, najvjerovatnije u Kotoru, oko 1185. godine, a za potrebe crkve Svetog Petra i Pavla u Bijelom Polju na Limu, i same zaduzbine kneza Miroslava, koja je docnije postala episkopsko sjediste Humske eparhije Srpske pravoslavne crkve, nakon sto su Bosanci zauzeli zapadni dio zahumske srpske oblasti.


Ova knjiga je u stvari jevandjelistar, bogosluzbena knjiga u kojoj su tekstovi rasporedjeni prema citanjima u toku crkvene godine.


Najveci dio jevandjelistara delo je nepoznatog prepisivaca [ u nauci nazvanog Varsameleon ], dok je Gligorije "dijak" [djak], drugi pisar, napisao kraj rukopisa, nekoliko kratkih zapisa i ukrasio tekst ornamentima.


Knjiga je napisana na pergamentu slovima tkz. ustavne cirilice, a ukrasena je sa tri stotine stilizovanih minijatura i inicijala, u boji i zlatu.


U osnovnom dijelu teksta zastupljena su dva pravopisa srpskoslovenskog [ srpske redakcije staroslovenskog jezika] - zetsko-humska i raska, a u nacinu kako je oblikovana cirilica osjeca se prisutnost glagoljicke tradicije, dok je ornamentika spisa obiljezena snaznim zapadnim, romanskim uticajem.


Rukopis se do 1896. godine nalazio u Hilandaru, kada je poklonjen kralju Aleksandru Obrenovicu prilikom njegove posjete Atosu.


Danas se cuva u Narodnom muzeju u Beogradu.

Kliknite ovde ako zelite da platite pitanje kreditnom karticom ili u banci ali i SMS porukama.

[tekst je prepis iz Vikipedije, slobodne enciklopedije.]